کاکتوس ها که به من احتیاج دارند و با این حال دستم را گاز می گیرند چه توضیحی برای این اتفاق وجود دارد به جز اینکه من از کاکتوس هایم می خواهم فقط سبز باشند و از آن ها توقع رام شدن ندارم.پایم را موقع نوشتن مثل پای یک خیاط ٬یک سفالگر و یا یک پیانیست تکان میدهم تنها نتیجه اش این نوشته است.

به تو فکر می کنم هنوز مثل کسی که تازه عاشق شده است...نگاهم به در فلزی انبار می افتد.جایی که روی گونی های روزنامه و کارتن هایش دراز کشیدم و در تاریکی به تو فکر کردم.در تاریکی برای خودم قدم زدم و با خودم حرف زدم تو به من گفته بودی فردا دوباره همدیگر را می بینیم .من خسته بودم و هیجانم آرام آرام فروکش می کرد.یادت هست که...قهوه ی سردی که خوردیم...سیگاری که تو دوست داشتی کشیدیم و تو برای من درباره ی خانه ای که دوست داری روزی داشته باشی حرف زدی.جالب بود.فقط همین.من با جریان زندگی بدون هیچ جنگی به همان راهی رفتم که ساده تر بود همیشه...برایم مهم نبود اگر فردای آن روز هم یک نفر دیگر را می دیدی و حرف هایت را تکرار می کردی...برایم مهم نبود واقعا اگر فردا صبح هم پشیمان می شدی با این حال به بسته های نقره ای رنگ بوپروپیون که نگاه می کنم و وقتی یک دانه قرص را که شکل آبنبات نعناعی سفید است روی زبانم می گذارم تمام فکرم این است...در آن روزهای بی حوصلگی و دلتنگی ٬تو داشتی به من فکر می کردی...